z
بهائیت شناسی
www.Baha9.ir
منوی اصلی
مطالب پیشین
موضوعات وبلاگ
لینک دوستان
پیوندهای روزانه
نویسندگان
آمار وبلاگ
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • کل بازدیدها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین به روز رسانی :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل مطالب :
درباره ما

" بسم الله الرّحمن الرّحیم "
اینجانب تلاش می کنم با استفاده از کتابهای رهبران بهائی، احکام، اعتقادات و تناقضات بهاء و عبد البهاء و شوقی را از کتابهای آنها استخراخ کرده با سند و مدرک در اختیار این فرقه گمراه قرار دهم، تا حقیقت بر آنان روشن گشته به آغوش اسلام عزیز باز گردند.
وَ السّلَامُ عَلَی مَن اِتَّبَعَ الهُدَی.
« بابائی »
جستجو


دانشنامه مهدویت
مهدویت امام زمان (عج)
آرشیو مطالب
لوگوی دوستان

ابزار و قالب وبلاگ

کاربردی
logo-samandehi
Google

در این وبلاگ
در كل اینترنت
ارسال شده در 1397/12/28 ساعت 08:37 توسط بابائی

                                     تقویم فرقه ضالّه بهائیت


    تقویمی که فرقه ضاله بهائیت از آن استفاده می کند بدیع نامیده می شود که از طرف علی محمد شیرازی اختراع شده است! علی محمد شیرازی مدعی بابیت و قائمیت کتاب بیان خویش را بر پایه عدد نوزده قرار داده (ابواب آن بر نوزده و واحدهای آن نیز بر نوزده می باشد) از این رو سال را هم بر نوزده قسمت تقسیم نموده که هر سال نوزده ماه و هر ماه نوزده روز باشد.


    معلوم نیست مبنای علی محمد شیرازی بر تعیین عدد نوزده خصوصاً در ماه و سال چه بوده است؟ اگر خواسته هنری از خود بخرج دهد، این هنر بقدری کوچک است که قابل ذکر نیست. زیرا در اعداد هرگونه می توان تصرف کرد و بر اثر تصرفات عددی در سال و ماه نیز ممکن است سال را چند برابر سال کنونی یا نصف و ثلث و ربع این سنین حاضره قرار داد. همچنین در ماه شمسی که تقسیم روزهای سال معمولی یا سال اختراعی باشد، هزاران تقسیمات می توان ساخت.


    مثلاً هر سال معمولی دوازده ماه و هر ماهی سی روز است. ممکن است این را معکوس کرد و سال را سی ماه و ماه را دوازده روز قرار داد. یا اینکه بجای چهار فصل سال، می توان هشت فصل برای سال ترتیب داد که هر فصلی مشتمل بر چهل و پنج روز باشد و آن را یک ماه خواند و در نتیجه سال را به هشت ماه قسمت کرد. و بر همین اساس نیز می توان هفته را نیز تغییر داد. بنابراین هنری نخواهد بود که کسی سال را بر نوزده ماه و ماه را بر نوزده روز تقسیم کند. شگفتی در این است که بابی ها این هنر را به باب نسبت داده و بر بهائیان طعنه می زنند که اگر راست می گفتید و مخترع بودید، خوب بود خودتان اختراعاتی می کردید نه اینکه بر روی اختراع باب ساختمان کرده اظهار وجود و افتخار به آن نمائید.


    هر چند این سخن بجای خود صحیح است که حتی حسینعلی بهاء بقدر باب هم صاحب فکر بدع نبوده و قادر به اختراعی نشده، ولی اساساً هر دو مهمل است و در دنیای امروز بقدر خردلی این خزعبلات که نتیجه افکار دقیانوسیه است، بکار بشر نمی خورد.


    عجیب است باب و بهاء که دین گذار قرن نوزدهم میلادی بوده اند و شاید پایه امر خود را هم به همین مناسبت بر نوزده قرار داده اند که در قرن نوزده همه چیز رو به ترقی نهاد، در صورتی دارای افتخار می شدند که به تناسب قرن نوزده تشکیلات سیاسی و اقتصادی داشته باشند و ملت عقب مانده ایران را به سمت ترقی سوق داده باشند نه اینکه به مفاد "وزاد فی الطنبور نغمة اخری" یک اختلاف هم بر اختلافات موجوده اضافه نموده یک سلسله اوهام را از سر نو اختراع كرده باشند و باعث تنزل و انحطاط این ملت شده باشند.    

 

    خلاصه اینکه تاسیس تقویم بدیع به شروع ادعای علی محمد شیرازی (موسس فرقه ضاله بابیت) برمی گردد .سال بهائی مانند سال شمسی ۳۶۵ روز است، (در سال کبیسه ۳۶۶ روز) که از ۱۹ ماه ۱۹ روزه تشکیل شده است و ۴ روز (در سال کبیسه ۵ روز) به نام ایام هاء به آخر سال اضافه می شود که به معنی روزهای بخشش است. سال بهائی با شروع فصل بهار و اول فروردین آغاز می شود.


   
طبق آنچه که در ایران معمول است، چنانچه تحویل سال نو قبل از ظهر باشد، آن روز را اول سال نو و اول فروردین قرار می دهند. و اگر تحویل سال بعد از ظهر باشد، اول سال جدید و اول فروردین روز بعد می باشد. اما در فرقه ضاله بهائیت اگر تحویل سال نو و لو یک دقیقه قبل از غروب آفتاب باشد، آن روز اول سال نو بهائی و اول شهر البهاء می باشد.


   
از هر انسانی که روی این کره زمین زندگی می کند، از یهودی، مسیحی، زردشتی، مسلمان و ... سوال شود، یک سال دارای چند ماه است؟ خواهد گفت: دوازده ماه. اما علی محمد شیرازی و حسینعلی نوری مازندرانی رهبر بابیان و بهائیان برخلاف تمام باورهای مردم جهان، یک سال را نوزده ماه می دانند!

    
حسینعلی نوری در کتاب اقدس صفحه ۱۱۹ سطر 5 می نویسد: « ان عدة الشهور تسعة عشر شهرا فی کتاب الله قد زین اولها بهذا الاسم المهیمن علی العالمین » یعنی تعداد ماه ها نوزده ماه است در کتاب خدا که اولین ماه آن مزین به اسم حسینعلی بهاء، شهر البهاء نام دارد.

   
در حالی که خدای متعال در آخرین کتابش که برای هدایت بشر فرستاده یعنی قرآن مجید، ماه های سال را دوازده تا شمرده و در سوره مبارکه توبه آیه کریمه ۳۶ می فرماید: «إن عدة الشهور عند الله اثنا عشر شهرا فی كتاب الله یوم خلق السموات والأَرض منها أربعة حرم ذلك الدین الْقیم». یعنی تعداد ماه ها نزد خداوند متعال در کتاب الهی، از آن روزی که آسمانها و زمین را آفریده، دوازده ماه می باشد که چهار ماه از آن ماه حرام است (و جنگ در آن ممنوع می باشد) این، آئین ثابت و پابرجا (ی الهی) است.


   
ملاحظه می کنید که طبق کلام خداوند متعال در قرآن، از ابتدای خلقت یعنی از روزی که خداوند آسمان و زمین را خلق کرده تعداد ماهها دوازده تا بود که چهار ماه از آن ماهها حرام است. اما حسینعلی به تبعیت از علی محمد شیرازی در ماه خدا هم دست برده و آن را تغییر داده اند! اسامی ماه های بهائی به ترتیب زیر می باشد.

۱- شهر البهاء
۲- شهر الجلال
۳- شهر الجمال
۴- شهر العظمة
۵- شهر النور
۶- شهر الرحمه
۷- شهر الكلمات
۸- شهر الكمال
۹- شهر الاسماء
۱۰- شهر العزة
۱۱- شهر المشیئه
۱۲- شهر العلم
۱۳- شهر القدره
۱۴- شهر القول
۱۵- شهر المسائل
۱۶- شهر الشرف
۱۷- شهر السلطان
۱۸- شهر المُلك
-    
ایام الهاء -
۱۹- شهر العلاء


هفته نزد بهائیان از هفت روز تشکیل شده و اولین روز هفته از روز شنبه آغاز میشود طول روز بهائی به جای آنکه از دوازده شب تا دوازده شب بعد باشد، از غروب تا غروب بعد می باشد.
جالب است که رهبران این فرقه حداکثر نبوغ خود را به خرج داده و اسامی جدید برای روزهای هفته انتخاب کرده‌اند که عبارتند از:

شنبه - یوم الجلال

یکشنبه - یوم الجمال
دوشنبه - یوم الكمال
سه شنبه - یوم الفضال
چهارشنبه - یوم العدال
پنجشنبه - یوم الاستجلال
جمعه - یوم استقلال

    
در تقویم بهائی ۹ روز به نام ایّام محرّمه وجود دارد که کار در این نه روز بر بهائیان حرام است. از بستن و تعطیل کردن یک فرد مغازه و محل کسب و کارش در این روزهای نه گانه می توان فهمید که وی یک فرد بهائی است. ایام تسعه بهائی بدین قرار است:

۱- اول فروردین، عید صیام و عید نوروز

۲اول اردیبهشت- ، ادعای من یظهره اللهی حسینعلی نوری در باغ رضوان بغداد که بهائیان این روز را عید اعظم رضوان می نامند.

۳نهم اردیبهشت- ، نهم عید رضوان

۴دوزدهم اردیبهشت-
، دوازدهم عید رضوان

۵دوم خرداد- ، ادعای بابیت علی محمد شیرازی نزد ملاحسین بشروئی

۶نهم خرداد- ، فوت میرزا حسینعلی نوری موسس بهائیت در سن ۷۵ سالگی در عکای فلسطین

۷هجدهم تیر- ، اعدام علی محمد شیرازی در سن ۳۱ سالگی در تبریز

۸بیست و هفتم مهر- ، تولد علی محمد باب در شیراز

۹بیست و یکم آبان- ، تولد میرزا حسینعلی نوری در تهران


برای دیدن کتاب اقدس و تقویم تطبیقی روی ادامه مطلب کلیک کنید.



موضوع : حقیقت بهائیت , 
ارسال شده در 1397/12/25 ساعت 08:31 توسط بابائی
در پیام رسال ایتا به ما ملحق شوید.


http://s9.picofile.com/file/8346214292/%D8%A7%DB%8C%D8%AA%D8%A7_2_.jpg

ارسال شده در 1397/12/20 ساعت 08:49 توسط بابائی

                    نقش یهودیان جدیدالاسلام در گسترش بهائیت


    در باره اهمیت بهائیان برای رژیم اشغالگر صهیونیستی، از همان ابتدا وابسته سفارت دولت اشغالگر قدس در اروگوئه سخنی دارد كه در نوع خود جالب توجه است‌. ابراهام ساریوس وابسته سفارت اسرائیل در سال ‌1340 گفته است‌: «در اسرائیل گروه كوچكی از بهائیان وجود دارند كه اكثر آنها ایرانی هستند، اگر چه این عده از 250 نفر تجاوز نمی كند، مع ذلک در اسرائیل اهمیت و مقام فوق‌العاده‌ای دارند».

    در همین رابطه‌، در تاریخ 4 بهمن 1349 ساواک در گزارشی به نقل از فریدون رامش‌فر یكی از بهائیان ایرانی می نویسد: «دولت اسرائیل آنقدر به بهائیان خوشبین است كه در فرودگاه خود، احبا [بهائیان‌] را بازرسی می كنند و وقتی رئیس كاروان به پلیس اظهار می دارد: «اینها آنها هستند»، حتی یک چمدان را باز نمی كنند ولی مسافرین را حتی كلیمی ها را بازرسی می كنند، بطوری كه یک كلیمی اعتراض كرده بود، چرا ایرانی ها را بازرسی نمی كنند و ما را كه اینجا موطنمان هست‌، مورد بازرسی قرار می دهید؟»

    در مقابل بهائیان نیز بطور معمول به اسرائیل وفادار مانده‌اند. آنها در رژیم پهلوی به مدد شخص هویدا تا بالاترین رده‌های حكومتی صعود كرده بودند، نه تنها از سرمایه خود، بلكه از اعتبار مقام و جایگاهی كه داشتند، به نفع صهیونیست‌ها خرج كردند. بهائیانی چون ارتشبد فریدون جم‌، سپهبد عبدالكریم ایادی، سپهبد خسروانی، حبیب‌الله ثابت پاسال‌، عباس آرام و سپهبد علی محمد خادمی در دوران پهلوی كم به سود اسرائیل نقش آفرینی نكرده‌اند.

    شاید ذكر تنها یک مورد از حمایت‌های بهائی ها از رژیم اشغالگر قدس كه هنوز نیز ادامه دارد، كافی باشد تا به عمق این دوستی دو جانبه و پر منفعت پی ببریم‌. ژوئن 1967 یعنی در خرداد سال 1346 سومین جنگ میان اعراب و اسرائیل در گرفت و به شكست ارتش‌های عربی منجر شد. در این تهاجم كه به جنگ شش روزه شهرت یافت‌، بخش وسیعی از اراضی اسلامی مانند صحرای سینا، ارتفاعات جولان‌، كرانه باختری رود اردن و بیت المقدس به اشغال صهیونیست‌ها درآمد.

   بهائیان در خلال این جنگ برخلاف شعارشان مبنی بر «صلح جهانی، به جای محكوم كردن صهیونیست‌ها بعنوان «آغازگر جنگ و متجاوز» در عمل همه گونه حمایتی را از آنها كردند. گزارش ساواک در تاریخ 1346/5/10 نشان می دهد كه در این تاریخ مبلغی در حدود 120 میلیون تومان كه آن زمان پول بسیار هنگفتی بود، بوسیله بهائیان ایران جمع‌ آوری شد كه به ظاهر برای بیت العدل در حیفا ارسال شود. ولی منظور اصلی آنها از ارسال این مبلغ‌، كمک به ارتش اسرائیل بود. ساواک در ادامه می افزاید: «مقدار قابل ملاحظه‌ای از این پول بوسیله حبیب ثابت [بهائی یهودی تبار] متعهد و پرداخت شده است‌».

    در مجموع می توان این طور گفت كه انگلستان از همان ابتدا می دانست كه چگونه اهدافش را در رابطه با این فرقه هدایت كند و با تزریق آرمانهای صهیونیست به كالبد بهائیت از آن به نحو احسن استفاده كند. اكنون با این همه نقش و اهمیت بهائیت برای انگلستان چگونه می توان از نقشی كه براون در حیات بهائیت بازی كرد، به سادگی گذشت‌؟ آیا باز هم می توان ساده لوحانه تصور كرد كه ادوارد براون تنها یک مستشرق و علاقه‌مند به زبان پارسی بود؟! خیر! به یقین او یک مستشرق نبود، براون در تمام دورانی كه سنگ ایران را به سینه می زد همانند یک دانشمند اما وفادار و عامل سیاست استعماری به وطنش عمل كرده است‌. دانشمندی كه در عین خدمات به ظاهر ادبی به ایران هرگز نتوانست‌ در سیاست‌، خارج از اصول انگلستان عمل كند، برخی چون عباس نصر سیاست براون را این‌گونه تعبیر می كنند: «... تا آنجا كه نوشته‌ها و گفته‌های براون را دیده‌ایم سخن او این بود كه نباید انگلستان و روسیه بر علیه ایران متحد شوند و این سیاست ادوارد گری را به نفع حزب جرج كرزن‌... تقبیح می كرد. چرا كه خود او نیز دوست و یاور كرزن‌، وزیر امور خارجه پس از ادوارد گری بود و در واقع به اجرای سیاست‌های كرزن علیه گری در باره ایران هم می پرداخت‌».

    نمونه‌های فراوانی از گرایش یهودیان جدیدالاسلام به فرقه بهائی گری و بابی گری وجود دارد. آنها از این راه نه تنها خود به گسترش بهائیت كمک كرده‌اند؛ بلكه در این رهگذر از چتر حمایتی انگلستان برخوردار شده و به اهداف سیاسی خود دست یافته‌اند.

    به عنوان مثال اولین كسانی كه در خراسان بابی شدند، یهودیان جدیدالاسلام مشهد بودند، كه در سال 1210 شمسی حدود دو هزار نفر گزارش شده است‌. این جمعیت بی آنكه هیچ فشاری بر آنها باشد، كمی پیش از آغاز ادعای علی محمد شیرازی دسته جمعی مسلمان شدند و كدخدای آنها به نام ملامشایخ به ملامهدی و خاخام این گروه به نام ملابنیامین یزدی، به نام ملا امین تغییر نام داد. تعداد زیادی از آنها به فاصله كمی پس از فتنه بابی گری به این فرقه پیوستند و بعدها نیز نقش فعالانه‌ای را در گسترش بهائی گری برعهده گرفتند.

   از جمله بهائیان معروف دیگری كه به بهائیت پیوست‌، ملا عبدالخالق یزدی است كه ابتدا در یزد امامت داشت‌. او از علمای دین یهود بود كه پس از مسلمان شدن در زمره اصحاب شیخ احمد احسائی جای گرفت و احسائی هفت سال در خانه او اقامت كرد. ملاعبدالخالق سپس به مشهد مهاجرت كرد. در صحن حضرت رضا علیه السلام نماز جماعت و بساط منبر و موعظه برقرار كرد. در توحید خانهٔ حرم رضوی تدریس می‌کرد و علما و فضلاء در مجلس درسش شرکت می‌جستند تا حدی که به نوشته مهدی بامداد به یكی از «علمای طراز اول مشهد» تبدیل شد و در سال 1231 شمسی در مشهد از دنیا رفت و در همان شهر مدفون شد.

   در سال 1218 شمسی در حدود دو هزار نفر یهودی ساكن مشهد حسن نیكو، مبلغ پیشین بهائی در این باره می نویسد: «طبقه دیگر (بهائیان‌) یهودی هستند كه با چه بغض عناد به اسلام معروف‌اند... در چنین صورتی اگر كسی عَلَمی بلند كند كه باعث تفریق و تشیت جمعیت اسلام شد او سبب تفریق مسلمین گردد، البته دشمن‌... دلشاد گردیده وی را استقبال می كند... (یهودیان‌) در دخول در مجامع و محافل بهائیان سه قاره مسلم برای خود تصور داشته‌: اول آنكه لااقل سیاهی لشكر دشمن می شود كه بر ضد اسلام قیام كرده و رایت تشیت و تفریق را بلند نموده است‌؛ دوم آنكه از مسئله اجتناب و دوری كه در مسلمین شیعه نسبت به یهود بود مستخلص می شوند و با آنها معاشرت می كنند، بلكه وصلت می نمایند؛ سوم آنكه اگر غلبه و قدرت با بهائیان گردد عجالت خوری در حزب آنان وارد كرده باشند».

   اما آنها در واقع یهودیان مخفی بودند و به قول والتر فیشل‌، محقق یهودی: «در طول دوران طولانی 110 ساله‌ای (1218 - 1328) كه از مسلمان شدن این یهودیان می گذشت‌، آنها همچنان در خفا یهودی بودند.» چنانچه دایرةالمعارف یهود جدیدالاسلام‌های مشهد را در ذیل مدخل «یهودیان مخفی مطرح كرده است‌، نه در مدخل مرتدین و در جای دیگر تصریح می كند كه آنها به عنوان «یهودیانی در لباس اسلام‌» به حیات خود ادامه دادند.

    این افراد وظیفه داشتند تا وظایف سیاسی متعددی را انجام دهند. به عنوان مثال از جمله یهودیان مشهد فردی به نام ملاابراهیم ناتان را می شناسیم كه رهبری یک شبكه فعال اطلاعاتی انگلیس را در منطقه بر عهده داشت و در سال 1223 شمسی (سال آغاز دعوی بابیت علی محمد شیرازی) به بمبئی مهاجرت كرد. دایرةالمعارف یهود از ملاابراهیم ناتان به صراحت به عنوان «مامور اطلاعاتی بریتانیا» یاد كرده است‌.

    صرف نظر از یهودیان مخفی، نقش یهودیان علنی در ترویج و گسترش كمی و كیفی بابیگری و بهائی گری نیز چشمگیر است‌. اسماعیل رائین در كتاب انشعاب در بهائیت می نویسد: «بیشتر بهائیان ایران یهودیان و زردشتیان هستند و مسلمانانی كه به این فرقه گرویده‌اند در اقلیت می باشند. اكنون سالهاست كه كمتر شده مسلمانی به آنها پیوسته باشد.

    بهائیان بسیاری را می توان نام برد كه از جمله خانواده‌های بانفوذ و سرشناس یهودی بوده‌اند كه نه تنها در دوران قاجار بلكه در سالهای بعد در دوران پهلوی در سیاست و اقتصاد ایران نقش داشته‌اند. از جمله خاندان حكیم در دوران قاجار و پهلوی از نسل یک یهودی مهاجر به نام حكیم سلیمان بودند كه در زمان فتحعلی شاه قاجار به ایران كوچ كرده بودند.

    خاندان‌های یهودی ـ بهائی شبكه‌ای بانفوذ، ثروتمند و مقتدر را پدید آورده بودند كه در قلب آنها خاندانهای آزاده‌، اتحادیه‌، اخوان صفا، ارجمند، برجیس‌، برومند، جاوید، حافظی، حقیقی، حكیم‌، شایان‌، صمیمی، عزیزی، عهدیه‌، فیروزه‌، لاله‌زار، لاله‌زاری، موید، ماهر، مبین‌، متحده‌، متحدین‌، مجذوب‌، معنوی، ملكوتی، میثاقیان‌، میثاقیه‌، نصرت‌، وحدت‌، یوسف‌زاده‌، یوسفیان و البته افراد بسیار دیگری جای داشتند.

   گرایش یهودیان به بهائیت تنها مربوط به ایران نیست‌، تلاش آنها برای تبدیل این فرقه به یک دین بهائی در سایر كشورها به ویژه در اروپا و ایالات متحده آمریكا، نیز چشمگیر بوده و هست‌.


موضوع : مقالات بهائیت , 
ارسال شده در 1397/12/15 ساعت 08:33 توسط بابائی
                                                            یا ایهاالناس

   

   از شواهد دیگر قرآن کریم بر خاتمیت پیامبر اعظم صلی الله علیه و آله آیاتی بی شماری است که در آن تعبیر "یَا اَیُّهَاالنَّاس" شده است، و این خود دلیل بر عمومیت دعوت پیامبر اعظم صلی الله علیه و آله و سلم است. زیرا در تورات و انجیل تعبیر یا بنی اسرائیل آمده است، اما خداوند متعال در قرآن مجید نفرمود: "یَا اَیُّهَاالمَکّیُّون" و "یَا اَیُّهَاالمَدَنِیُّون".

 

   در اینجا سؤالى مطرح است و آن اینكه آیا از جمله "لِتُنْذِرَ أُمَّ الْقُرى‏ وَ مَنْ حَوْلَها" استفاده نمی ‏شود كه هدف از نزول قرآن انذار مردم مكه و اطراف آن است؟ آیا این تعبیر با جهانى بودن اسلام تضاد ندارد؟

 

    پاسخ این سؤال با توجه به یك نكته روشن می شود، و آن اینكه: كلمه"اُمّ القُرى" كه یكى از نام هاى مكه است از دو واژه تركیب یافته است، "اُم" به معنى اساس و ابتدا و آغاز هر چیزى است (و مادر را هم به همین جهت "اُم" می ‏گویند كه اساس و اصل فرزندان است). و"قُرى" كه جمع "قریه" به معنى هر گونه آبادى و شهر است، اعم از شهرهاى بزرگ و كوچك یا روستاها، و شواهد زیادى نیز در قرآن بر این معنى وجود دارد.

 

    اكنون ببینیم چرا "مكه" را "اُمّ القُرى" نامیده‏ اند؟ (مادر و اصل همه آبادیها).

روایات اسلامى تصریح می ‏كند كه همه زمین نخست زیر آب غرق بود و خشكی ها تدریجا سر از آب بیرون آوردند (علم امروز نیز این مطلب را پذیرفته است).

 

    این روایات می ‏گویند: نخستین نقطه ‏اى كه از زیر آب سر برآورد"كعبه" بود، و سپس خشكی هاى زمین از كنار آن گسترش یافت كه از آن به عنوان دَحوُالارض (گسترش زمین) یاد شده است. با توجه به این تاریخچه روشن می ‏شود كه"مكه" اصل و اساس و آغاز همه‏ آبادی هاى روى زمین است، بنابراین هرگاه گفته شود"اُمّ القُرى وَ مَن حَولَها" پیداست كه تمام مردم روى زمین را شامل می شود.

 

  از این گذشته می دانیم که اسلام تدریجا گسترش یافت. پیامبر اعظم صلوات الله علیه و آله نخست مامور بود بستگان نزدیك خود را انذار كند، چنانكه در آیه ۲۱۴ سوره مبارکه شعرا می ‏خوانیم: "وَ أَنْذِرْ عَشِیرَتَكَ الْأَقْرَبِین"َ‏، آغاز دعوت پیامبر اسلام خویشان نزدیکش بودند تا هسته ‏بندى اسلام محكم شود، و آماده گسترش گردد.

 

    سپس در مرحله دوم پیامبر خدا صلی الله علیه و آله مامور شد ملت عرب را تبلیغ و انذار كند، چنانكه در آیه ۳ سوره مبارکه فصلت آمده: "قُرآناً عَرَبِیًّا لِقَوْمٍ یَعْلَمُونَ‏" این قرآنى است عربى براى قومى كه می ‏فهمند و درك می ‏كنند. و در آیه ۴۴ سوره زخرف نیز آمده است: "وَ إِنَّهُ لَذِكْرٌ لَكَ وَ لِقَوْمِكَ‏" این قرآن مایه تذكر تو و قوم تو است.

 

    هنگامى كه پایه ‏هاى اسلام در میان این قوم قوى و مستحكم شد، پیامبر اعظم صلی الله علیه و آله ماموریت گسترده‏ ترى یافت‌ تا جهانیان را انذار کند، چنانكه در آیه اول سوره فرقان می خوانیم: "تَبارَكَ الَّذِی نَزَّلَ الْفُرْقانَ عَلى‏ عَبْدِهِ لِیَكُونَ لِلْعالَمِینَ نَذِیرا" جاوید و پر بركت است خداوندى كه قرآن را بر بنده ‏اش نازل كرد تا همه جهانیان را انذار كند (و آیات فراوان دیگر).

 

   به خاطر همین ماموریت بود كه پیامبر اعظم صلوات الله علیه و آله نامه ای به سران بزرگ جهان آن روز در خارج از شبه جزیره عربستان نوشت، و كسراها و قیصرها و نجاشی ها را به اسلام دعوت كرد. و نیز بر اساس همین خط و برنامه بود كه پیروانش براى تبلیغ اسلام بعد از او به همه جهان مانند اُندلس گام نهادند، و تعالیم اسلام را در دنیا منتشر ساختند.

 

    بدون شك براى دست زدن به یك برنامه انقلابى گسترده باید از حلقه‏ هاى كوچكتر و فشرده ‏تر شروع كرد، و چه بهتر اینكه پیامبر اعظم صلوات الله علیه و آله نخستین دعوت‏ خود را از بستگانش شروع كند كه هم سوابق پاكى او را بهتر از همه می ‏شناسند و هم پیوند محبت خویشاوندى نزدیك ایجاب می ‏كند كه به سخنانش بیش از دیگران گوش فرا دهند، و از حسادتها و كینه ‏توزی ها و انتخاب موضع خصمانه، دورترند.

 

   بعلاوه این امر نشان می ‏دهد كه پیامبر اعظم صلّی الله علیه و آله و سلم هیچگونه مداهنه و سازشكارى با هیچكس ندارد حتى بستگان مشرك خود را از دعوت به سوى توحید و حق و عدالت استثنا نمی كند.

 

    بر اساس آنچه در تواریخ اسلامى آمده، پیامبر اعظم صلوات الله علیه و آله در سال سوم بعثت مامور ابلاغ این دعوت شد زیرا تا آن زمان، دعوت مخفیانه انجام می ‏گرفت، و تعداد كمى از مردم اسلام را پذیرا شده بودند، اما هنگامى كه آیه‏ "وَ أَنْذِرْ عَشِیرَتَكَ الْأَقْرَبِین"َ‏ و آیه "فَاصْدَعْ بِما تُؤْمَرُ وَ أَعْرِضْ عَنِ الْمُشْرِكِینَ‏" (سوره حج آیه ۹۴) نازل گردید پیامبر اسلام صلّی الله علیه و آله مامور شد دعوت خود را آشكار سازد، و نخست از خویشاوندان شروع كند.



موضوع : خاتمیت پیامبر اعظم (ص) , 
ارسال شده در 1397/12/10 ساعت 08:23 توسط بابائی

                                          سفر باب به مکه

 

    پس از وصول عریضه ملّا حسین از خراسان به حضور مبارک، هیکل اطهر عازم حج بیت اللّه گردیدند. وی با قافله حجاج شیراز روانه حج بیت شدند. از اصحاب تنها محمد علی قدّوس و غلام حبشی ملازم هیکل مبارک بودند. حضرت اعلی مستقیماً بجانب بوشهر روان شدند. پس از ورود به بوشهر کارهای خود را مرتب فرموده و برای آن سفر دور و دراز آماده شدند.

 

    از بوشهر به کشتی نشسته و مدّت دو ماه سفر دریا طول کشید. کشتی با کمال بطوء و کندی سیر می کرد و گاه گاه دستخوش امواجی شدید و طوفان سخت می شد تا در ساحل ارض مقدس لنگر انداخت.

 

    مشکلات این سفر و شدّت طوفان و امواج و عدم وسائل استراحت، هیچ یک نتوانست هیکل مبارک را از نماز و دعا و مناجات و تضرّع ممانعت نماید بدون آنکه توجهی به طوفان شدید و امواج سهمگین آن و بیماری حجّاج داشته باشند، الواح مبارکه از لسان مقدس نازل می شد و جناب قدوس می نوشتند.

 

    حتّی در وقتی که کشتی دچار اضطراب شدید و طوفان سخت بود و همه مسافرین را ترس و پریشانی احاطه کرده بود، اما هیکل مبارک با کمال اطمینان و متانت به کار خود مشغول بودند و آثار متانت و سرور وجه مبارک به واسطه وقوع طوفان هائل و هیاهوی حجاج ابداً تغییر نمی کرد.

 

    (فرقه ضالّه بهائیت مدعی است علی محمد شیرازی همان مهدی موعود شیعیان جهان بود که ظهور کرد، و کشته شد. اگر او امام زمان علیه السلام بود، امام (ع) نسبت به مردم خیلی دلسوز  و مهربان هست؛ چطور علی محمد شیرازی همان "مهدی موعود" بود که ترس و بیماری مسافران کشتی ابداً نتوانست در روحیه او تغییری ایجاد کند و با متانت به کار خود مشغول بود؟ در حالی که امام رضا علیه السلام خصوصیات امام معصوم را چنین بیان می فرمایند.

 

    امام هشتم سلام الله علیه می فرمایند: "الامام، الانیس الرفیق" امام معصوم برای مردم مانند یک رفیق است. "والوالد الشفیق و الاخ الشقیق" امام معصوم برای مردم مانند یک پدری مهربان و برادری همانند و دوقلو می باشد. "و الام البره بالوالد الصغیر" امام معصوم به امت خویش مهر می ورزد، همانند مادری که به فرزند خردسال خود مهربان و نیکوکار است. "و مفزع العباد فی الداهیه الناد" امام پناهگاه بندگان خداوند در مصیبت ها و دشواری های عظیم است. و علی محمد شیرازی عجب پناهگاهی برای مسافران کشتی بود!)

 

    چون حضرت باب به جدّه رسیدند احرام پوشیدند و بر شتر سوار شده به جانب مکه توجه فرمودند. جناب قدّوس پیاده راه می پیمود و ملازم هیکل مبارک بود. (کسانی که مکه مشرف شده اند می دانند که محل احرام برای حجاجی که اول مدینه هستند، مسجد شجره در نزدیکی مدینه منوره است و برای حجاجی که اول به مکّه می روند، میقات آنان {جائی که باید لباس احرام بپوشند} مسجد جُحفِه در 80 کیلومتری مکه است. چطور شد که علی محمد باب در بندر جدّه مُحرِم شدند؟ آیا نمی توانستند به جحفه بروند؟ یا برای این مدعی حُقه چنین کاری زحمت داشت؟ )

 

    حضرت اعلی در روز عرفه در مکان خلوتی به نماز و دعا مشغول شدند. نُه روز بعد که عید قربان بود پس از نماز عید به مِنی تشریف بردند و نوزده گوسفند از بهترین گوسفندان خریداری کرده، نُه گوسفند را به اسم خود و هفت رأس آن را به اسم جناب قدوس و سه رأس به نام غلام حبشی قربانی کردند و گوشت آنها را نیز بین فقرا و مستمندان آن نواحی تقسیم فرمودند. (وی چقدر ثروت داشت که ۱۹ گوسفند خریداری کرد؟)

 
   
ماه ذی الحجه که موقع ادای مراسم حج است در آن سال مطابق با اول زمستان بود، معذلک گرما خیلی شدید بود و حجاج نمی توانستند با لباس معمولی خود بگذرانند  و طواف کنند؛ ناچاراً با لباس احرام مراسم حج خود را بجا آوردند و لکن حضرت باب در آن شدّت گرما با عمامه و عبا به اجرای مراسم حج پرداختند. زیرا به احترام و تعظیم شعائر اللّه نزدیک تر بود و با لباس معمولی خود طواف کعبه را به پایان رسانیدند.

 

    از این مطالب خلاف واقع معلوم می شود که علی محمد باب یک فرد دروغگوئی است که اصلاً به مکه نرفته است. زیرا درموسم حج، تمامی حُجّاج باید لباس معمولی خویش را از تن در آورده و با لباس احرام که شامل دو تکه حوله می باشد، اعمال حج را بجا آورند. اما مورخین بهائی می گویند: هوا گرم بود مردم نمی توانستند با لباس معمولی باشند! مگر مردم لباس معمولی خودشان را بتن داشتند؟ تمامی حجاج از روز هشتم ذی الحجه محرم می شوند و به سرزمین عرفات می روند با حالت احرام هستند و بعد هم غروب شب نهم شد، راهی مشعرالحرام می شوند و صبح روز دهم که آفتاب طلوع کرد، راهی منا می شوند و در تمام این سه شبانه روز با لباس احرام هستند.

 

    بعد گفتند: حضرت باب در آن شدت گرما با عمامه و عبا به اجرای مراسم حج پرداختند! مگر می شود کسی چنین کاری بکند؟ تمام حجاج در مراسم حج با لباس احرام هستند و هیچ لباس دوخته ای به تن ندارند. چطور علی محمد که خود را امام زمان شیعیان دانسته، لباس احرام را به کناری گذاشت و با عبا و عمامه مراسم حج انجام داد؟

 

منابع:

کتاب تلخیص تاریخ نبیل زرندی، اشراق خاوری ۱۰۹- ۱۲۰

کتاب حضرت نقطه اولی، محمد علی فیضی ۱۳۲ - ۱۴۶



موضوع : تاریخچه بهائیت , 
ارسال شده در 1397/12/6 ساعت 08:40 توسط بابائی

                                 ازدواج با برادرزاده در بهائیت

 

    مسئله نکاح و ازدواج در هر دین و آئینی وجود دارد و پیروان هر دین و مذهب طبق آئین خود با فرد دلخواه خویش عقد ازدواج می بندند و زندگی جدیدی را آغاز می کند. در اسلام یک فرد مسلمان حق ندارد با محارم خود ازدواج کند یعنی با مادر، خواهر، خواهرزاده، برادرزاده، خاله، عمه چه نسبی و چه رضاعی خویش ازدواج نماید. اما در آئین بهائیت مسئله کمی فرق می کند.

 

    از جمله احکامی که توسط پیامبر خود خوانده بهائیت جناب میرزا حسینعلی نوری به منصه ظهور رسیده است و از کلک نامبارک وی صادر شده این است که در این کیش باطل ازداج با محارم جایز بوده و عمو می تواند با برادرزاده خویش ازدواج نماید یا برادرزاده می تواند با عموی خویش وصلت نماید.

 

    شوقی ربانی سومین و آخرین رهبر فرقه ضاله بهائیت در کتاب توقیعات مبارکه جلد 3 صفحه 177 سطر 13 می نویسد: «راجع به برادرزاده، فرمودند بنویس: حکم قطعی راجع به بیت العدل اعظم است. اما در وقت حاضر (که بیت العدل تأسیس نشده) منع آن جائز نه».

 

     ملاحظه می کنید که هرچه بی بند و باری و فسق و فجور است در این آئین دیده می شود که در مجالس آنان مانند ضیافت 19 روزه نیز شاهدش هستیم و شوقی ربانی آخرین رهبر این فرقه وقتی از ازدواج با برادرزاده از او سؤال می شود، می گوید در حال حاضر منع آن جایز نیست و می شود با برادرزاده هم ازدواج کرد! دانشمندان معتقدند که مسئله تزویج بین حیوانات نیز تا حدودی رعایت می شود، اما متأسفانه در فرقه ضاله بهائیت رعایت نمی گردد.

 

برای دیدن کتاب توقیعات مبارکه روی ادامه مطلب کلیک کنید.



موضوع : احکام بهائیّت , 
ارسال شده در 1397/12/3 ساعت 08:12 توسط بابائی
بهائیت شناسی را در پیام رسان ایتا تجربه کنید.
                
http://s9.picofile.com/file/8346214076/%D8%A7%DB%8C%D8%AA%D8%A7.png